Free counters!

Mijn allereerste hond

Hier is hij dan, Snap !

 

Officieel noemde hij Duck, zo stond het toch op de stamboom vermeld.

Een stamboom dat geen stamboom was, zoals vele eigenaars was ik in't zak gezet want dat "papierke" was er eentje "van 't verbond". Zo ontdekte ik dus het verschil tussen een erkende stamboom van de FCI en die andere papierkes zie zich als officiële stambomen voordoen.

 

Op wandel met Snapke

 

Gaan wandelen was geen probleem zolang ik hem maar aan de leiband hield en ver weg van alles en iedereen. Eens hij los was en er een andere hond in de buurt kwam had ik geen zak meer te zeggen. Dan mocht ik roepen en tieren, stokken en ballekes weggooien, Snapke vertrok gewoon om de andere dieren een "goedendag" te gaan zeggen. Doordat ik hem maar juist had vertrouwde ik hem niet, ah ja, het was mijn eerste hond van een jaar oud die uit de ringsport kwam die bovendien baas was van . . . . mij !

Dus bij het loslaten van de hond om zo te kunnen spelen en ravotten met hem gebeurde altijd met ogen op mijne rug. Constant aandacht erbij houden en op tijd de hond roepen om de leiband aan te doen.

 

Mijn eerste hondenschool, mijn eerste les

 

Dus ik met volle moed naar de hondenschool met in gedachte dat ik na een paar lessen een volleerde, afgerichte hond zou hebben, dat kwam door het programma "dierenmanieren" van op den Hollandse TV hé, met diene sympathieke gast Martin Gaus ( was toen een soort van "God" voor mij)

Dus met volle moed richting Deurne, die club achter de skipiste, den Hoba. Die eerste les sloeg dik tegen, amaai, veel gezweet en kwam al bleitend van de plein af. Diene theorie van diene Hollandse gast en de praktijk kwamen echt niet overeen. Ik had ook het geluk (of de pech) dat ik les kreeg van ne zekere Albert, nen tiep met een gouden ketting rond zijne nek met een gouden Mechelaarke aan. Zo'n typisch geval van nen africhter, ne macho dus. Die wou Snap al direct in de africhting zetten, want de hond zag er op het eerste zicht wel goed uit doordat hij goed gespierd was, maar de realiteit was anders.

"Africhting ??? bijtwerk ??? gij zijt zot zekers ???? aan die dierenbeul mentaliteit doe ik ni mee zénné" was het eerste wat ik zei tegen diene instructeur. "Gij moogt mijn woeke geen pijn doen !!!"

Ben daar enkele jaren later op teruggekomen hoor ;-))

Ons ma was toen chauffeur van dienst want ik had geen rijbewijs. Die kon dan alle weken mij naar de hondenschool brengen, op zich geen probleem want zij kon dan in de kantine blijven plakken (dat gebeurde dan letterlijk en figuurlijk)

 

 

Hij bijt niet goed genoeg, dus niet geschikt voor de sport

 

Dat kreeg ik te horen toen ik hem ging ophalen in een clubke in Hoboken. Snap was toen 1 jaar oud.

Niet goed genoeg bijten ??? Vergeet dat maar want bijten kon hij als de beste. Op een gegeven moment wandelde ik op straat en er passeerde een meneer en plots tchakka, Snap in de aanval. Ik schrok mij te pletter !! Wat deed hij nu ??? Hij die niets aan mensen deed, iedereen kon hem aaien, aan kinderen deed hij ook niets, ineens in de aanval ??

Gelukkig had ik hem altijd kort aan de leiband zodat diene meneer zijn jas alleen kapot was en dus geen hondenbeet gekregen heeft. Ik stond daar als een kieken zonder kop hé, wat nu ??? Is diene hond weggedaan omdat hij gevaarlijk was ? Ik direct naar mijne dierenarts gebeld, want hij kende die hond immers.

Toen kwam de aap uit de mouw, de hond moest weg niet omdat hij niet goed genoeg beet maar omdat hij twee rotte heupen had en nog allerhande kwaaltjes. Tja , daar sta je dan met je mond vol tanden.

"Ik sta hier wel met een Mechelaar die iemand gebeten heeft, zo maar, ineens, wat nu ???"

Dat bijtincident had een oorzaak dat ik later achterhaalde.

 

 

Honden zien kleuren anders dan wij.

 

Iedereen weet dat honden kleuren anders zien dan mensen.

Met regelmaat beet Snap dingen kapot, schoenen, jassen, laarzen, noem maar op. Het heeft een hele tijd geduurd voordat wij doorhadden dat het alleen blauwe dingen waren ! Maar de kleur blauw heb je natuurlijk in verschillende tinten, Snap kon perfect de hele donkere marineblauwe dingen van de zwarte onderscheiden, iets waar wij mensen meer problemen zouden mee hebben. Maar hoe kan dat nu ???? Voor de hond kon dat visueel toch geen verschil maken ??? Waarom toch alleen blauwe dingen "verscheuren" ???

De DA kon hieruit concluderen dat Snap waanzinnig werd door de geur van de blauwe textielverf, immers een hondenneus is niet zoals een mensenneus. De reukzin bij een hond is zo enorm ontwikkeld, dat wij mensen dat niet kunnen begrijpen.

Waarschijnlijk zal Snap in zijn "opleiding" bij zijn vorige baas het een en ander meegemaakt hebben. Had toen de pakwerker altijd een blauw kostuum aan, of de eigenaar altijd een blauw trainingspak aan (of stofjas zoals de echte ringmannen) Wie zal het zeggen :-(

Trouwens die gasten kunnen ook niet trainen zonder Teletac , in mijn ogen is dat geen kennis van africhting maar een teken van onmacht !! Hoogst waarschijnlijk zal mijn hond toen teveel stroomstoten gehad hebben en zich later wreekte op alles wat blauw zag. Het zijn maar vermoedens, maar als iemand mij een andere uitleg kan geven waarom de hond een hekel aan blauw had, graag !!

Dat bijtincident dat ik eerder vermelde, diene man had een . . .. blauwe Duffelcoat aan !!

Toeval of niet ???

 

1 jaar mocht ik hem maar hebben

 

De DA heeft heel lang gezaagd om de hond te mogen laten inslapen, hij had veel pijn, alleen liet hij het niet zien. Keihard was hij, kreupel als hij was kon hij toch over de muur springen , kon hij toch achter een stok of balleke aan rennen. Heb ook aan lange tijd aan accupunctuur gedaan, dat verlichtte de pijn weliswaar, maar loste de gezondheidsproblemen niet op.

Snap is maar twee jaar geworden. Ik had mijn best gedaan om hem een zo goed mogelijk leven te geven, daarvoor moest er wel iedere week de dierenarts bezocht worden. Doordat de dierenarts de voorgeschiedenis van de hond kende, moest ik alleen maar de medicijnen betalen en dus nooit een visite.

Walter, bedankt voor al je goede zorgen in de begin jaren '80.

Hieronder nog een paar fotookes. Zo op het eerst zicht is er niets aan de hond te zien, maar problemen met de gezondheid waren er echt wel.

 

En die kleine, dat was . . Jerom ! Het hondje van mijn baas ( héél lang geleden )