Free counters!

Hoe het allemaal begon

Héél héél lang geleden was er eens :

een jonge dame die heel graag dieren zag, het maakte niet uit wat, zolang het maar 4 poten , een kop en een staart had.

Ik ging met elke hond wandelen, euh bijna elke hond, want ik had een voorliefde voor de "grotere" rassen, met een klein poedelke enz. ging ik echt niet op stap.

Op mijn 20e besloot ik dan toch zelf een hond aan te schaffen, ineens keihard er tegen aan, een Mechelse Herder van 1 jaar oud die weg moest omdat hij zogezegd "niet goed genoeg beet" in de Ringsport. Ik had geen verstand van honden, ik zag (zie) ze gewoon graag, maar dat verstand kwam al snel genoeg. De hond was uiteraard baas boven mij.

Bij mijn eerste bezoek aan de dierenarts werd al snel duidelijk waarom de hond weg moest : de dierenarts vroeg " is dat Snap niet ? Komt die niet van de Ringclub hier naast het zwembad ?" " euh ja" zei ik. "Ik moet je jammer genoeg mededelen dat de hond twee rotte heupen heeft en daarom niet geschikt is voor de sport"

Toen sloeg ik steil achterover, wat moet ik nu beginnen ? Hond wegdoen ? Ah nee, ik ben immers een dierenvriend. Na een jaar, en na herhaaldelijk verzoek van de dierenarts heb ik Snap toch moeten laten inslapen, niet alleen zijn heupen waren slecht, hij had ook nog een verschrikkelijke voedselallergie.

Toen heb ik kennis gemaakt met allerhande zaken zoals : heupdysplasie, accupunctuur bij dieren, allerhande allergieën etc.

Hondensport ? Wat is dat ?

Wanneer ik mijn eerste hond ging halen, kwam ik in aanraking met de hondensport.

Toen vond ik africhting (bijtwerk dus) een soort van vorm van dierenmishandeling, een groot schandaal dat zoiets gedaan werd met honden, maar ja, ik kende wel niets van honden en na verloop van tijd veranderde ik van mening.

Ik ben toen in '82 naar "de hondenschool" getrokken met mijn Mechelaar, de instructer van dienst zei : " hier sé, nen hond voor den IPO" " Zal niet gaan man, hij heeft extreme HD" antwoordde ik.

Dan ben ik maar Gehoorzaamheid" gaan volgen, want ik wou dat mijn hond ook zo mooi naast mij volgde zoals de hond van de buurman. Na de eerste les kwam ik al jankend van 't terrein. Diene instructeur zei : "madammeke, ge hebt geen zak te vertellen aan uwe hond, wat kom je hier eigenlijk doen ?" En ik natuurlijk op mijn deftigste aantwaareps : "Onnozel ventje, assem het allemaal moest kunnen, dan moest ik ni naar hier komen hé"

Maar ze hadden daar wel pech, want de week daarop stond ik daar weer, met mijne hond, ben blijven volharden in de boosheid, en zolang mijn hond leefde en en ietwat uit de voeten kon, ben ik blijven trainen.

Heb toen héél véél geleerd, vooral dat ik wat harder moest worden, niet op gebied van het gebruik van bruut geweld, wel dat ik moest beseffen dat het een hond was die je niet moest vertroetelen zoals een mensenkind.

Een stapje verder

Na een paar jaar, en enkele honden later, ben ik zelf beginnen lesgeven.

Ik heb mijn Brevet Instructeur behaald, begonnen met wedstrijden spelen in verschillende disciplines.(al dan niet officiële, toendertijd kon alles nog.) Vooral de "nocturnes" vond ik fijn, ik met mijn hond (een Duitse herder) die boeven gingen pakken.

GEWELDIG !!!! Heb mij toen reuze geamuseerd.

En nu . . . .

om een heel lang verhaal kort te maken,sta ik aan de andere kant van het terrein sinds '97, tja, wat gaat de tijd toch snel hé.

In ieder geval wens ik jullie veel leesplezier en misschien kom ik jullie nog wel ergens tegen.

Pootjes en likjes van mijn katten (want honden heb ik niet meer) en de groetjes van mij