wordt vervolgd . . . . .

 

Dat staat hier wel geschreven, maar zal niet gebeuren . . . . .

 

Als je verder leest zal je wel begrijpen waarom . . . . .

 

 

Free counters!

Hier is ze dan : mijn "ster der sterren"

Toen Phalyas was gestorven had ik gezegd "voor mij geen hond meer" maar na 7 jaar heb ik het dan toch niet kunnen laten om terug te beginnen. Ik had op deze pup toch wel 1,5 jaar moeten wachten, het was een weldoordachte aanschaf want in wou terug naar de africhting; Op 7/7/2007 was het dan eindelijk zover. Toen kwam:

GoClooney of Kraks Beautyop de wereld, een schat van een hond !

Ze was het wonderbaarlijke product van Eros von der Mohnwiese x Yoke of Kraks Beauty

Ze had een enorme werklust en een ietwat overdreven buitdrift m.a.w. ze kwam veel te snel in overdrive, maar liever zo dan te moeten smeken van : wil je a.u.b. je apportje eens halen ....

MAAR .... aan alle goede dingen komt steeds een onverwacht einde. De trainingen waren vroegtijdig gestopt doordat ik geen vervoer heb en dus genoodzaakt was om ergens te gaan trainen waar ze haar gewoon aan't verknoeien waren. Dat kon ik niet laten gebeuren, dus stoppen met trainen. Toen was niets aan de hand met de hond, maar later wel. Daarom heb ik de tekst hier en daar veranderd van heden naar verleden tijd ;-(

Ik plaats hier wat fotookes van mijn "boeleke", mijn kampioen in gedachte en goede huisvriend die mij toch dagelijks kon afmatten ;-))

Oh ja, op haar stamboom noemde ze Gocloony, zonder de "e" en in Brussel hebben ze het nooit willen aanpassen. In het boekje van de dierenarts staat het wel juist . . . .

<---- Daar klikken en dan zie je wat fotookes van toen ik ze ben ze gaan kiezen op 4 weken, het was ook de eerste dag dat ze "echt" eten kregen, héél interessant om de reacties van de pups te zien, ze hadden er echt geen problemen mee, veelvraten waren het gewoon ;-))) Er was er eentje bij die nooit genoeg had, dus andere potjes dan maar beginnen "plunderen" hé, en, ra ra wie was dat ????

Juist ja, mijne toekomstige sportvriend !! "Diene met da blauw bandje die moet ge in't oog houden, dat is ze !!!" zei ik tegen William, en zo gezegd zo gedaan.

Er waren maar 4 pups, maar wat voor pups ! Ze tellen voor tien,wat later zal blijken.

Yoke was een prachtige moeder voor haar nakomelingen. Iedereen mocht de kennel binnen, pups aaien, oppakken en noem maar op. Schattige bollekes wol, trokken zich van niets aan en je zou ze zo allemaal willen meepakken !

En nu maar wachten tot ik ze eindelijk kan meepakken naar huis, nog 4 weken en dan is het zo ver, nog 4 weken geduld ( en diegene die mij kennen weten dat ik dat niet heb;-))

<----- Eindelijk !!! Hier is ze dan !!

1 September mocht ik ze gaan halen, eindelijk, en oh wat was ze toch gegroeid ! En wat een brave pup, de eerste nacht alleen in haar bench verliep vlekkeloos, geen gejank, geen gehuil, enkel 5 minuutjes gepiep en verder niets ! Ik ben toen speciaal "de wacht" gaan houden in mijne zetel, praktisch heel de nacht wakker gebleven om mijn "boeleke" van op afstand in't oog te houden wat nadien echt niet nodig bleek te zijn, ach ja, je bent bezorgd of je bent het niet hé.

Ze is in mijn ogen een gemakkelijke pup, vlot in de omgang, van niets bang, een zeer vlotte eter (maar dat wist ik al ;-)) en verschrikkelijk slim. Op de foto's zie je ze wanneer ze drie dagen bij mij was, ze sleurde letterlijk met alles. De tuin lag vol met van alles en nog wat, eens zien of ze interesse toont in al diene brol dat daar lag.

Een week later liep ik rond met mijn pup op de Grote Prijs in Moldernete. Ik heb daar heeeeeeeeel dikwijls gehoord : "Zie daar, de Nancy met ne Mechelaar" Hier gaan we dan weer hé, gewoon "ja" zeggen was de simpelste oplossing. Enkel fervente aanhangers van de grauwe duitskes zagen dat het gene mechel was.

<---- Weeral en paar weekjes werder

Ondertussen is ze 13 weken, en het leuke er aan is (vooral bij de grauwe toch) dat je om de paar weken een "nieuwe hond" in huis hebt, ze veranderd constant van kleur, dan weer licht, dan weer donker. En groeien gelijk de kolen !! Een ding weet ik zeker, ze is slim, sociaal, hoge werkdrift ( ja ja, nu reeds) en . . . . gemakkelijk. Ze heeft een super karakter, ik hoop dat ze zo blijft (wat dat karakter betreft hé).

Veel doe ik er nu nog niet mee, behalve speuren en wat trekspelletjes. Dat speuren zit duidelijk ingebakken in de genen, dat zal van hare "pa" komen, ze weet perfect wat ze moet doen, alleen zal ik veel werk hebben om ze te temperen want energiek is ze wel !! Dat energieke, dat wist ik op voorhand, ik had ze immers gekocht om terug in de sport te gaan. Dat slimme, wel dat had ik op die prille leeftijd eigenlijk toch niet verwacht, het is een uitgekookt klein serpentje, maar ja, toch zooooo lief hé. Dat sociale, is een geweldig pluspunt, heeft ze van beide ouderdieren duidelijk mee, maar ook de opbreng van de fokker die duidelijk de inprentingsfase van de pups heeft gerespecteerd !En nu maar wachten tot de tandjes gewisseld zijn, want ik wil toch wel gaan starten met pakwerk. Dat ze zal bijten, daar twijfel ik niet aan, dat het goed zal zijn, ben ik ook zeker van !!

<---- Hier was ze 4 maanden. Tja, weeral wat fotookes getrokken hé. In het begin doe je niets anders, net als met mensenkinderen, die staan in hun "babymaandjes" ook op heel wat foto's.

Toch wel leuk om later eens terug te kijken hoe mijn "boeleke" steeds weer veranderde.

Nu het digitaal tijdperk duidelijk is ingeburgerd zijn de klassieke fotoalbums "uit de mode", dus dan maar een website bouwen. Tegenwoordig is een website opstarten echt kinderpel geworden ( ik kan het wel zelfs ;-))

Het mechelse is er al een geruime tijd duidelijk af, maar dat het een duitske is zien de mensen nog steeds niet, ha neen, die kennen enkel de "black & tan" versies van op tentoonstellingen, maar ook vooral van de televisie, heel heel lang geleden was er Rin Tin Tin ( in de jaren '20 en '30) en heel veel later Kommissar Rex ( jaren '94 - '04)

<---- Ondertussen is ze 7 maanden en in mijn ogen wordt ze mooier en mooier ;-)) Het is een hele fiere meid geworden, bijna een fotomodel.  Het is een echte snuffelhond, haar neus plakt veelal tegen de grond, alles moet "besnuffeld" worden, er moest zo ergens wel een stukske vlees op de grond liggen ( dat komt door het speuren aan te leren)

Op de tweede album is ze een maandje ouder en maakt dan kennis met . . .de sneeuw !!

Terug met de neus op de grond, ieder vlokje moet onderzocht worden. Die witte rare dingen die in de lucht rondhangen, maken haar nog zotter dan ze al is. Ze tracht alle vlokjes tegelijk te pakken maar dat lukt natuurlijk niet ! Wel schattig om dat te zien hoe ze dan rond rent met haar bek wijd open, ze moest ze toch eens  allemaal tegelijk kunnen pakken ;-)

<----  15 Maanden, bijna volwassen (wat het speelse in haar betreft) Ze is razend zot van een balleke, ik kan haar daar alles voor laten doen. Het is een geweldige hond, zo speels, zo slim, zo temperamentvol, zo braaf, zo gemakkelijk.

Met regelmaat ging ik met haar de trein op, en weet je wat ? De mensen dachten nog altijd dat het een "Malinois" was LOL. Eén voordeel was dat wel, als ik van treinen moest wisselen in de "Nord" moest ik altijd lachen van't moment dat de deuren van de trein opengingen om uit te stappen,  stoof iedereen dan uiteen dus had ik altijd veel plaats om op mijn gemakske van de trein te stappen (hetzelfde effect was er ook om op te stappen)

Sommige treinbegeleiders hadden van haar ook schrik, gewoon omdat ze niet wisten wat voor ras ze was.

Sommigen vonden haar wel leuk, zo'n schattig smoeleke is toch wel onweerstaanbaar, niet ?

In ieder geval was de eerste treinreis een ware ontdekking. Ze heeft toen kennis gemaakt met de trein . . . .aan de onderkant !

Ik moest overstappen in Berchem Station en toen gebeurde het, Clooney mispakte haar sprong en schoof van het perron af. Daar stak ze dus tussen het perron en de trein (dikwijls zijn er vrij grote openingen tussen perron en trein).

Ik bleef in de deuropening met de leiband stevig in mijn handen staan zodat de trein niet kon vertrekken en zette luidkeels mijn klep open. De treinbegeleider kwam af met zijn walkie-talkie en nog een paar mannen. De kon niet zelf terug op het perron springen doordat de onderste afstaptrede van de trein haar blokkeerde. Bij elke poging om omhoog te springen kwam ze daar tegen terecht. Twee stoere gasten gingen plat op hunne buik liggen om mijn Clooneyke bij haar vel omhoog te trekken, het perron op. Gelukkig had ik haar een soort van muilbandje aangedaan, anders zouden die stoere gasten mijn hond NOOIT bij haar vel gepakt hebben. Cool dat ik was, ging ik met één been op het perron en één been op de onderste trede van de trein staan, deed ik haar muilbandje af en smeet een balleke in de trein, Clooney vloog er achter aan de trein in, maar durfde niet terug uit de trein springen, dus gooide ik een tweede balleke op het perron en ja hoor, ze vloog achter dat tweede balleke aan. Eén ding was wel zeker, er was veel bekijks toen en dat alles duurde maar enkele minuutjes.

Deze "ervaring" heeft geen sporen achter gelaten, wat ik wel deed was met haar de trein opstappen ZONDER muilkorf maar wel met een . . . balleke in haar muil, dat ze steeds vasthield. Ik was wel zo slim om dat balletje aan een kort koordje aan de ketting vast te maken zodat ze, moest het per ongeluk uit haar muil schieten, ze het snel weer kon pakken.